In de tachtiger jaren maakte ik de bewuste keuze om van Marokko naar Nederland te komen, op zoek naar meer vrijheid en mogelijkheden om mij als vrouw verder te ontwikkelen. Via een tussenstop in België begon ik in Dordrecht als gezinsbegeleider bij de Stichting Buitenlandse Werknemers. Later werkte ik in Breda bij Stichting Buitenlanders West-Brabant, later Palet, waar ik projecten voor vrouwen en jongeren opzette en begeleidde, zoals vrouwencentra, het HAD-project voor allochtone jongeren en een mentorenproject tegen schooluitval.
Mijn drijfveer is mij in te zetten voor met name vrouwen die te maken hebben met eergerelateerd geweld, eerwraak, femicide, huiselijk of psychologisch geweld en uitbuiting. Hiervoor ben ik actief geweest bij onder andere Stichting Kezban, de Landelijke Werkgroep Mudawwanah, Palet en als zelfstandige. Het trainen van dialoogleiders, het organiseren van dialoogbijeenkomsten, het agenderen van deze vraagstukken bij gemeenten en overheid, en het initiëren van projecten en pilotprojecten zijn terugkerende onderdelen van mijn werk geweest.
Ik zie Stichting Papili als organisatie die aansluit bij mijn ambities, waarbij ik mij verbonden voel met de doelstellingen en waar ik mijn ervaring volledig kan gebruiken en inzetten.
Mijn naam is Lena Khani, een afgestudeerd Toegepast Psycholoog. Momenteel ben ik 2,5 jaar werkzaam bij de gemeente Cranendonck als medewerker van de BRP-straat in Budel. De BRP-straat is gevestigd in het asielzoekerscentrum in Budel. Hier kom ik veel in aanraking met vergunninghouders. Het mooie van dit werk vind ik dat de vergunninghouders bij ons komen om te starten met hun leven in Nederland.
Babak: Als zoon van gevluchte ouders uit Iran, ben ik opgegroeid tussen twee culturen. Met eigen ogen heb ik kunnen zien waar mijn ouders en ikzelf tegenaan liepen en wat de overeenkomsten en verschillen zijn tussen de Iraanse en de Nederlandse cultuur.